سلام به همه ی دوستای گلم.

نمی دونم از کجا شروع کنم؟ چند وقتیه که تصمیم گرفته بودم بیام و با همتون خداحافظی کنم ولی هم فرصت نمی شد بیام اینجا هم اینکه نمی دونستم باید از کجا شروع کنم به نوشتن. الانم از فرصت استفاده کردم و گفتم تا بچه ها خوابن و تو خونه آرامش برقراره بیام و نهایتا هر چی به ذهنم اومد رو می نویسم دیگه.

دوست داشتم منم مثل خیلی های دیگه تولد وبلاگم رو جشن می گرفتم. ولی بگردم برای وبلاگم که به یک سالگی هم نرسید. تو این ۱۱ ماه دوستای خوبی پیدا کردم. مطالب شاد زیادی خوندم که با خوندنش خندیدم و همینطور هم چیزای ناراحت کننده ی زیادی پیش اومد که با خوندنشون اشک ریختم و غصه خوردم. از آتنای عزیز و ارشیای نازنینش که خیلی زودتر از اونی که فکرش رو بکنیم از پیشمون رفتن بگیییییییییییییییییییییییرین تا انار کوچولو، فرشته ی قشنگی که تولد دو سالگیش رفت در آغوش سرد خاک. من هر روز با شماها زندگی کردم و با شادی هاتون شاد شدم و با غم ها و ناراحتی هاتون غصه خوردم. الانم ترک اینجا برام سخته. باور کنید. اما دیگه اون انگیزه ی اولیه رو ندارم.

زمانی که این وبلاگ رو زدم واقعا از لحاظ روحی نیاز داشتم به یه همچین جایی، به یه همچین محیطی ولی الان شرایطم فرق کرده. تنهاییام با چیزای دیگه پر می شه مثل همسایه ی خوبی که خدا قسمتم کرد و ...

دلم برای اینجا تنگ می شه مثل روز برام روشنه. ولی این وبلاگ وقت زیادی ازم می گرفت هم به روز کردنش هم سر زدن به دوستای گلم. می خوام از این به بعد تمام وقت و انرژیم رو بذارم برای دوقلوها و بازی کردن و سر و کله زدن با اونا. چون می شد گاهی به خاطر این دنیای مجازی ازشون غافل می شدم. به همتون سر می زنم و براتون کامنت می ذارم. اگر کسی هم دلش برامون تنگ شد بیاد اینجا و یادی ازمون بکنه. مطمئن باشه بی جواب نمی مونه.

یه چیز دیگه می خوام از دوستای عزیزم اسم ببرم که تو این ۱۱ ماهه خیلی از وجودشون استفاده کردم و لذت بردم:

اول از همه از اولین دوستان وبلاگیم بگم، صهبا و گیتا دوقلوهای نازنینی که هیچ وقت فراموششون نمی کنم. مهربون و دوست داشتنی. مامان محمدین عزیز که تو یه دوره خیلی باهام همدردی کرد و باعث آرامش می شد و هنوز که هنوزه اسمش رو که تو کامنتام می بینم گل از گلم می شکفه. مامان پریا و هلیا دوقلوهای نازنین. مامان زینب طلا. هیچ وقت فراموشت نمی کنم عزیزم. مطمئن باش اگه دوباره بیام مشهد بازم باهات قرار می ذارم و می بینمت. مامان زینب دلم برات یه ذره شده و البته برای نق نقای زینب خانومت هم. سهیلا مامان درسا جون یه بار هم بهت گفته بودم که کامنتات رو که می خونم انرژی می گیرم. مامان زهرا نازنازی که یه جورایی احساس می کنم خیلی به هم نزدیکیم ولی هنوز فرصت و قسمت نشده که همدیگه رو ملاقات کنیم. من همچنان منتظر اون روز هستم. مامان کیان و کارین چندین بار می خواستم  بگم اینقدر عکس این فرشته های خوشگلت رو تو وبلاگ نذار چشم می خورن آخه. ماشالا بهشون. من همچنان عاشق کیان هستم البته با پوزش فراوان از کارین عزیزم. پرنیان عزیزم. مریم بانو مهربون. مریم بانو دی وی دی عمو پورنگ رو برای دوقلوها خریدما. اصلا هم کپی نکردم و نمی کنم. خیلی کیف کردن و تا آخرش با لذت تماشا کردن. خاطره عزیزم با اون دو تا خواهرزاده های نازش. خاطره شدی یه خاطره قشنگ برام. دوقلوهای عزیزم و سبا و سارا. با خوندن خاطراتتون من رو می بردین به شادترین روزای زندگیم. روزای دبیرستان. شیطنت و شیطنت و شیطنت ...

دلم برای همتون تنگ می شه زیاااااااااااااااااااااااااااد. ببخشید اگه کسی از قلم افتاد. همتون رو دوست دارم و ازتون خاطرات زیادی دارم. بازم می گم بهتون سر می زنم غصه نخورید

حالا یه دور دیگه این متن رو با یه آهنگ غم انگیز ناک بخونید

خداحافظ دوستای گلم